ο σκοπος του καλλιτεχνη..

Μονος του στο μπαρ.

Στην ακρη της μπαρας εχει μαξιλαρακι, από κατω εχει γαμιδάκια για να κρεμας το μπουφαν και πιο κατω εχει αυτή τη μαλακια για να ακουμπας τα ποδια.

Δηλαδη, γαμω τα μπαρ.

Βεβαια, αυτουνου στ αρχιδια του γιατι μετα βίας κρατιεται ορθιος. Το μονο που καταλαβαινει ανα ατακτα χρονικα διαστηματα είναι ότι πρεπει να ξανανοιξει τα ματια του. Κοιταζει γυρω του με δουλεμενο φυσικο υφος, παιρνει τζούρα απ το τσιγαρο του, προσθετει ενα ακομα κομματι σταχτης στη μπλουζα του, καποιες φορες πινει λιγο απ το ποτο του, που η γευση του δεν θυμιζει αυτό που πινει συνηθως, πραγμα που σημαινει ότι πιθανα να εχει παρει κατι άλλο αποψε ή να μην είναι το δικο του ποτο ή απλα η γευση του να τον εχει εγκαταλειψει..

Μετα από λιγο (ή πολυ) καταλαβαινει ότι πρεπει να ξανανοιξει τα ματια του.

Πιο σπανια ξυπναει από ένα καψιμο αναμεσα στα δαχτυλα του, το οποιο στη σκοτεινη διαλεκτο που εχει αναπτυξει για να συνεννοειται με τις αισθησεις του, σημαινει άναμμα νεου τσιγαρου και πεταμα αυτουνου (μ αυτή τη σειρα).

Από τα ηχεια κιτς ροκ. Από janis joplin μεχρι deep purple κι από πυξ λαξ μεχρι σιδηροπουλο. Ωρα να φευγει. Βγαζει τα τσαλακωμενα λεφτα και τα πεταει στο τραπεζι. Δεν περιμενει για ρεστα. Δεν ξερει καν αν φτανουν. Δεν τον σταματαει κανεις.

Κλεινει την πορτα πισω του και τη θεση της μουσικης την παιρνει η βροχη. Λυτρωση για την ψυχη και τα αυτια. Προσωρινη όμως γιατι ο θορυβος αντεπιτιθεται σαν χτυπημενο ζωο. Και ξεψυχα με μια γυναικεια φωνη: «να ρθω μαζι σου?» του λεει και χωνεται στην αγκαλια του. «Οχι» απανταει αυτός και προχωρανε αγκαλια παραπατωντας και παρασυροντας ο ενας τον αλλον σε αντιθετες κατευθυνσεις.

Σε λιγο τα τζαμια θολωνουν μεσα στο αυτοκινητο καθως δυο ανθρωπινα σωματα γνωριζονται μεταξυ τους. Οι θερμοκρασιες τους μετατρεπονται σε μια και οι σφυγμοί συντονιζονται. Μια αυτοσχεδια σανιδα τρυφεροτητας μεσα σε μια θαλασσα από μαλακίες.

«ανοιξε το παραθυρο» του λεει στ αυτι μα τα αντανακλαστικα του δεν ειναι καλα.

Εκεινη αρχιζει να ξερναει με φοβερη πιεση (χαρακτηριστικο του εμετου που συνηθως οφειλεται σε μεγαλη καταναλωση μπυρας). Αυτος τη σκουπιζει με το μανικι του και της φιλαει το στομα. «Μην ανησυχεις» της λεει «θα σταματησουμε στο περιπτερο και θα αναπληρωσουμε τη χαμενη μπυρα».

Κατεβαζει το φερμουαρ του παντελονιου του και κατουραει. Μια λιμνουλα σχηματιζεται δειλα δειλα κατω απ τη θεση του συνοδηγου. «Καποιοι λατρευουν τα αυτοκινητα, σχεδον τα θεοποιουν» του λεει με υφος γυναικας που μολις εχει ξερασει «χαιρομαι που δεν εισαι ενας απ αυτους».

Εξω καποιοι ειχαν γονατισει και στραμμενοι προς το αυτοκινητο εκαναν μετανοιες και ψέλλιζαν διάφορες προσευχες.

Η θεοποιηση των αυτοκινητων ως κοινωνικο φαινομενο εμφανιστηκε στα τελη του 22^ου αιωνα και από τοτε ειχε παρει ανεξελεγκτες διαστασεις. Οι πιο ακραιοι οπαδοι της λατρειας αυτης (μαρτυρες wannabe), πεταγονταν σε ανυποπτο χρονο στη μεση των δρομων ταχειας κυκλοφοριας. Αν προσπαθουσες να τους αποφυγεις ηταν μεγαλη ασεβεια και γινοσουν αντικειμενο χλευασμου για το υπολοιπο της ζωης σου.

Βεβαια δεν αργησαν να εμφανιστουν και οι πρωτες αιρεσεις, η κυριοτερη των οποιων ητο οι αυτοκινητοσατανισταί. Αυτοι (και πλησιασε λιγο να μη μας ακουνε σε παρακαλω) ξημεροβραδιαζονται στα νεκροταφεια αυτοκινητων και επιδιδονται σε ακατανομαστες πραξεις στα καημενα τα σιδερενια πτωματα. Καποιοι δε, εφτασαν στο σημειο (πλησιαζεις λιγο ακομα σε παρακαλω?) να ασελγουν στις σορους, ακουσον ακουσον, στην καλυτερη περιπτωση από την τρυπα της βενζινης και οι πιο μερακληδες από την εξατμηση.

Τεσπα, ντρεπομαι και που τα γραφω, αλλά μιση ντροπη δικη μου και μιση δικη τους. Στην τελικη εγω ειμαι αθεος.

(δεν καθεσαι στα ποδια μου καλυτερα?)