καλαζνιικουοφ

Ημουν και γαμω τους συγγραφεις.
Απο μικρο παιδι τρελαινα τους καθηγητες μου με τις εκθεσεις μου.
Το ταλεντο μου ηταν σαν οπλο μαζικης καταστροφης στα χερια ενος σχιζοφρενους δικτακτορα.
Σαν οδοντοστοιχία τρίμετρου κορκοδειλου.
Σαν περιστροφο στο χερι του βαρδιλογιαννη.
Σαν τριανταφυλλο στην οδο μαρνης.

Ημουν ποιητης.
Η πενα μου γαμουσε μανες.
Το ιδιο και το πληκτρολόγιο μου.
Αλλά οσο να ναι, πιο ευκολα εισχωρει μια πενα σε ενα αιδοιο (εστω και πολυχρησιμοποιημενο οπως ειναι των μαναδων) παρα ενα πληκτρολογιο.
Ηταν κι ενας απ τους λογους που παρατησα τη γραφομηχανη, παρ ολο το συναισθηματικο δεσιμο.
Το τελευταιο μου βιβλιο με τιτλο "Σαν Χταποδι με Μια Καρδια" ειχε γινει μπεστ σελερ και ειχε μεταφραστει σε 27 γλωσσες.
Θα μπορουσα να πω οτι ημουν επιτελους καλα.
εβαλα το τελευταιο cd των U2 (λατρευω τον bono, αυτον τον επαναστατη και φιλανθρωπο) και στρωθηκα στη δουλεια.

Ο γιαννης (πρωταγωνιστης στο καινουριο μυθιστόρημά μου) διεσχιζε τη λεωφορο θλιμμενος κι αυτο επειδη το ηθελα εγω.
Δεν αργησε μαλιστα να συνηδειτοποιησει οτι και το ιδιο το όνομά του οφειλοταν σε καθαρα -ομολογουμενως ανεμπνευστη- δικη μου επιλογη.
Οπως καταλαβαινεις ηταν θεμα χρονου να επαναστατησει ο ανθρωπος.
Αλλωστε ειχα φροντισει εγω γι αυτο:
Τον ειχα προμηθευσει με περισσιο θαρρος και ατοφια αισθηση δικαίου.
Του ειχα δωσει επισης καλο γουστο στη μουσικη, λεγειν για να ριχνει γκομενες, ακατανικητη ταση για καταχρησεις και ανεκμεταλλευτο συγγραφικο ταλεντο.
Αποδειχτηκε εκ των υστερων οτι άθελά μου τον προικισα και με αχαριστια..

Ηταν ενα συνηθισμενο, ιδρωμενο ξυπνημα στη μεση της νυχτας.
Απ αυτα που προκαλει η εφιαλτικη εμπνευση στους συγγραφεις και που οδηγει το χερι τους ψαχουλευοντας στο κομοδινο, στο πορτατιφ, στο στιλό και στο χαρτί -μ αυτη τη σειρα- μονο και μονο για να μην ξεχαστει μεχρι το πρωι εκεινη η φράση ή εκεινη η εικονα ή εκεινη η λεξη.
Λιγο πριν ξανακλεισω το ενοχλητικο φως, ενα χερι κρατουσε το χερι μου απ τον καρπο και μια φωνη εκοψε την ησυχια στα δυο:
-ξεχνα το
πριν ακομα προλαβω να φοβηθω, ξεστομισα:
-τι να ξεχασω? ποιος εισαι?
-περιεργο να μη με γνωριζεις, ειπε η φωνη, με δεδομενο οτι με δημιουργησες εσυ..
-δεν καταλαβαινω, ψελλισα με υφος ανθρωπου που εχει ανοιξει διαλογο με ενα αγνωστο χερι στη μεση της νυχτας, θελεις να με ληστεψεις? να με σκοτωσεις? θελεις να βιασεις τη γυναικα μου παρα φύσει? εμένα? να γαμηθεις με τον γκομενο μου? μηπως θελεις την πιστωτικη μου? την αμυθητη συλλογη απο χρησιμοποιημενες σερβιετες? ή μηπως..
-σκασε, με διεκοψε αυστηρα η φωνη, το μονο που θελω ειναι να μου αλλαξεις ονομα και 2-3 άλλα.
η καρδια μου γυρισε στη θεση της
ηταν ο γιαννης.. ο γιαννακης.. το δημιουργημα μου.. ασε ρε γιαννακη.. κανε μας τη χαρη ρε μεγαλε.. σηκωθηκαν τα ποδια να χτυπησουν το κεφαλι.. εκανε η μυγα κωλο κι εχεσε τον κοσμο ολο.. οι μουτσοι που γαμουσαμε γίναν καπετανεοι..

-μπες αμεσως πισω στο μυθιστορημα, ειπα κοιτωντας το ταβανι ανακουφισμενος.
-ξεχνα το, ειπε το χερι του γιαννη αγρια υποχρεώνοντάς με να ξαναγυρισω προς το μερος του..
μονο που αυτη τη φορα το χερι δεν ηταν σκετο. κρατουσε το καλασνικοφ του ληστη της σελιδας 23..
οχι ρε πουστη μου, σκεφτηκα, και ειχα πει στην αρχη να βαλω ψευτικο οπλο αλλά τελευταια στιγμη το αλλαξα σε καλασνικοφ και μαλιστα γεματο.. κοινως τη γαμησαμε..
-λεγε τι θες, ειπα
-δεν χρειαζεται να πω τιποτα. κλεισε τα ματια σου και ασε το χερι σου ελευθερο.

------διαφημισεις------

Την αλλη μερα το πρωι, ξυπνησα με κεφαλόπονο.
Εφτιαξα εναν καφε φραπε γλυκο με γαλα, μοναδικο καταλοιπο απ την εφηβια και τη μεθοδικη μου ενασχοληση με τα ναρκωτικα, ανοιξα το MacBook Pro και ενημερωθηκα απο την ηλεκτρονικη σελιδα της Καθημερινης.
Κατι καλο θα βγει φετος με τον βαλβερδε σκεφτηκα.
Ομαδα εχουμε καλη αλλά να δουμε και πώς θα δεσουν τοσοι καινουριοι παικτες μεταξυ τους..
Επειτα θυμηθηκα οτι πρεπει να δωσω καποιες εντολες σχετικα με το φιλανθρωπικο μου εργο μπας και γλιτωσουμε κανα ακομα μύριο απ την εφορια.
Μπήκα και λιγο amazon. Τα βιβλια μου πουλανε σαν τρελά. Το "Χταποδι" εσπρωξε και τα προηγουμενα που ηταν σχεδον ξεχασμενα.
Ρουφώντας τον τελευταιο αφρο του φραπε (γιαμ γιαμ) αρνηθηκα ευγενικα για αλλη μια φορα μια τηλεφωνικη προσκληση στον πρετεντερη.
Εγω δεν θα καω σαν τον Χωμ... -οχι ρε πουστη! το χαρτακι στο κομοδινο!! εσκουξα σαν να θυμηθηκα κατι πολυ σημαντικο.

Σας τα διαβαζω οπως ακριβως τα βρηκα:
-1 ψωμι σικαλεως
-10 φετες καπνιστη γαλοπουλα
-2 πακετα σερβιετες αχρησιμοπ.. ωπα αυτο ειναι για τον Ρούμπι.. κατσε να βρω την αλλη τη μαλακια.. ωπ! εδω ειμαστε:
σας τα διαβαζω οπως ακριβως τα βρηκα:
-Κραταω τη γυναικα σου και τον Ρουμπι (ηταν αδυνατο να τους ξεκολλησω)
απαιτω:
1) αλλαγη ονοματος, κατα προτιμηση αρχαιοελληνικο ή αμερικανικο
2) λιγοτερη λογικη γιατι νιωθω μαλακας.
3) μια τουλαχιστον συμμετοχη σε ριάλιτι -παλια, τοτε που ημουν ανωριμος- γιατι οι γκομενες δεν πεφτουν πια με τις μαλακιες που τους ελεγες εσυ.
4) ενσημα για καθε σελιδα που συμμετεχω και δωρεαν υγειονομικη περιθαλψη γιατι δεν τρεφω αυταπατες ως προς την εξελιξη του βιβλιου.
5) ποσοστα απ τις πωλησεις και εξτρα πριμ αν γινει μπεστ σελερ και
6) και κυριοτερο: οχι πια θλιμμενος. το βιβλιο ειναι πολυ μικρο για να ειναι θλιβερο.

Εκλεισα τα ματια με τροπο γοητευτικο, τον τροπο του συγγραφεα.
Μαλλον θα πρεπει να παω μονος μου για ψωνια, συλλογιστηκα, αν και τωρα πια τα φερνουν και στο σπιτι νομιζω.
Δεν ειχα χαλασει ποτέ χατιρι σε πρωταγωνιστη βιβλιου μου.
Σχεδον παντα ειναι ιδιοτροποι.
Ο γιαννης βεβαια το παρακανε λιγο με τον Ρουμπι και την αλλην αλλά χαλαλι του.
Στην τελικη, δεν ειναι και κανας κομπαρσος..
Στρωθηκα στη δουλεια.

Ο φοιβος διεσχιζε τη λεωφορο ευτυχισμενος κι αυτο γιατι δεν ηταν πια μονος.
Ειχε μαζι του εναν εγχρωμο και μια καριολα.
-Ελατε παιδια, ειπε, να παρουμε ταξι......


......στο μεταξυ, καμια 50αριά σελιδες πιο πισω, ενας ληστης μεσα σε μια τραπεζα κοιτουσε απορημενος το αδειο του χερι με τον δεικτη λυγισμενο σαν τα παιδια που παριστανουν τους καουμπόιδες.
οσο προλαβε δηλαδη λιγο πριν νιωσει τις χειροπεδες να πονανε τους καρπους του..