Η εξισωση - ΜΕΡΟΣ 1

Προετοιμαζομουν για εκεινη τη βραδιά μερόνυχτα.
Δεν ηταν τοσο η παιδιόθεν φοβία μου να μιλαω σε κοσμο που με απασχολουσε -θεωρουσα οτι με 2-3 ουισκακια, και μισο υπογλωσιο θα την ξεπερνουσα..
Δεν ηταν τοσο οτι απο κατω θα με κοιτουσαν με καμαρι οι υπεργηρες και ταλαιπωρημενες απ τη ζωη μητερες μου.

Δεν ηταν ουτε καν το τι θα φορεσω. Αυτο θα το αναλαμβανε ο Τακης.
Αχ ο Τακης.. μεγαλο κεφαλαιο στη ζωη μου. Δεν ξερω τι θα γινομουν αν δεν υπηρχε ο Τακης.
Αλλά ας τα παρουμε τα πραγματα απ την αρχη.

Συμφωνα με τη βιβλικη αποψη, ο θεος πρωτα δημιουργησε τον ουρανο και τη γη αλλά επειδη ηταν πολυ σκοταδι ειπε ο θεος την ιστορικη φραση "φως, αναψε" και ετσι φωτιστηκε καπως η ολη φαση. Και κατι τετοια.
Αλλά ας μην τα παρουμε τα πραγματα απο τοσο αρχη.

Ετος 3011 οπως το μετραγαν οι χριστιανοι (χριστιανισμος ηταν μια θρησκεια φανατικων που αφορουσε σχεδον το 1/4 των κατοικων του πλανητη).
Το ανθρωπινο ειδος εχει εξαφανιστει για διάφορους λογους τους οποιους δεν ειχαν προβλεψει ποτέ οι επιστημονες.
Τα νερα δεν ειναι μολυσμενα αλλά πλεον δεν μας αφορα. Ο αερας ειναι καθαρος διοτι δεν υπαρχουν ανθρωποι να τον βρωμιζουν.
Αλλά ρε γμτ ας μην τα παρουμε τα πραγματα απο τοσο τελος.

Ετος 1871. Γεννηθηκα εγω.
Μια μαία με τραβηξε απ τη ζεστή υγρη φωλιά που ειχα χτισει στην κοιλια της μιας μου μητερας και με τη μουσικη υποκρουση των primal scream πηρα ηρεμος την πρωτη μου γευση αποστειρωμενου γηινου περιβαλλοντος.
Τα παιδικα μου χρονια ηταν σχετικα ηρεμα και φυσιολογικα. Καθε μερα που περνουσε εσβηνε και ενα κομματακι απ τα όνειρά μου. Καθε μερα μια καινουρια υποχωρηση. Ενας νεος συμβιβασμος. Μια καινουρια εκπτωση. Απλα πραγματα δλδ, καθημερινα.
Στην εφηβεια (γυρω στα 1969) ημουν οργιζμενο νιατο.

Αριστος μαθητης με εφεση στις θετικες επιστημες και συγκεκριμενα στα μαθηματικα και στην (πολυ) προχωρημενη αστροφυσικη, επαιρνα τον εναν επαινο μετα τον αλλονα κανοντας και τις δυο μητερες μου να φουσκωνουν απο υπερηφανια και απο διαδοχικες εγκυμοσυνες μια που γαμιοσαντε αβερτα και χωρις προφυλαξεις λογω συμμετοχης τους σε μια μυστηρια αιρεση.
Ημουν ο μπαγασας και δεινος ποτης και γυναικάς. Οταν δεν ελυνα εξισωσεις βεβαια. Και οταν δεν επαιζα σκουός. Και οταν δεν κολυμπουσα τη μαγχη.
Τοτε περιπου ηταν που μου ειχε καρφωθει η ιδεα να λυσω την υπερτατη εξισωση. Αυτην που θα αποδεικνυε οτι (να το πω?) ασε να μην το πω.

Και κάπου εδω μπαινει ο Τακης στο καδρο.
Μεθυσμενος οπως ημουν σε ενα μπαρ που επαιζε παλιο ροκ (που τοτε ομως ητο καινουριο) βλεπω αυτον τον φαφλατα και του φερνω το καδρο στο κεφαλι. Δλδ για να ακριβολογουμε, το καδρο μπηκε στον Τακη και οχι ο Τακης στο καδρο.

Ετσι αρχισε μια φιλία που ομοια της δεν εχει υπαρξει.
Πριν ακομα γινω διασημος, ο αγαπημενος μου Τακης με στηριξε, εμενα και το υπερφιαλο σχεδιο μου.
Η φιλία του ηταν βαθεια και ανιδιοτελης (εκτός απ τα κλεισιματα των ματιων που ομως ποτέ δεν τα παραδεχτηκε ισχυριζομενος μαλιστα οτι επροκειτο για τικ, ο καλός μου).

(συνεχιζεται)